Sa aking lumang itim na sapatos,

Napansin ko na ang pagbabadya ng iyong pagkasira. Ang pagkapigtal ng itim na tahi, pagkakaalis ng dikit at bahagyang pag-angat ng swelas.  Hindi ko pinansin ang sira dahil nagagamit pa naman nang maayos.  Pero kahapon bumigay na ang halos one-fourth ng swelas.  Kaya napilitan akong bumili ng kapalit.

Sa Landmark mo ako ihinatid.  Ngunit bago pa man ako makarating dito naiisip ko nang maliligaw na naman ako.  Ilang ulit na rin akong nakarating sa lugar na iyon pero ewan  kung bakit ligaw at ligaw pa rin ako. Kagaya rin ng pagpunta-punta ko sa mga pamilyar na lugar na laging lito kung saan eksaktong tutunton. Hindi ko alam kung talagang Geographically Challenged talaga ako o wala lang talaga akong sense of direction. Ang kakatwa lagi’t-lagi ko namang natatagpuan at nararating ang patutunguhan ko.
 
Kagabi, habang sinusukat ko ang bagong sapatos ay nagpapalitan kami ng text messages ng isang malapit na kaibigan.  Napag-usapan namin ang bahagyang pagka-alienate niya. Naitanong rin niya kung kumusta na kami ng ilang mga kaibigang medyo nadamay sa magulo kong sitwasyon nitong mga nagdaang buwan.  Pinanghihiyangan niya ang friendship na nasira. Ang totoo, hindi ko naman iniisip na nasira ang friendship.  Napudpod marahil gaya ng swelas ng sapatos. Naputol din ang tahi ng communication ko sa kanila.

May casualities talaga ang magmahal. May casualties kapag pinili mo kung ano ang alam mong makapagpapasaya sa iyo. Ipaglaban ito at gawin ang ilang mga bagay para maisayos ang lahat. Nawawalan ka na ng sukatan ng tama at mali. Lakad ka lang nang lakad.  Hayo nang hayo. Laban nang laban. Minsang natatalisod at may di sinasadyang natatapakan. Gaya ng sapatos, may talampakang magagasgas. May tahing mapipigtal. May pandikit na nawawalan ng kapit. May swelas na napupudpod. There will come a time na kailangan mong  magpalit. Magbago.

Pero hindi ko ugaling magtapon ng napaglumaan.  Totally worn out man ito o may bahagyang sira lang.  Itinatago ko pa ito o ipinapagawa baka sakaling mapakinabangan pa. Sentimentality I guess o mas tama sigurong bilang pagpapasalamat at pagpapahalaga na rin. Maliban na lamang talagang kung dumating ang tamang panahong kailangan na.

Ikaw ang sapatos ko noong binabagyo ang buhay ko. Kasabay na lumusong sa baha. Nagdala sa akin sa nais kong puntahan. Kahit noong naliligaw at nawawalan ng sense of direction. Ikaw ang suot-suot ko during those times na halos wala akong mapuntahan, literally and figuratively.

One of these days muli kitang isusuot upang muling maranasan ang pamilyar na pakiramdam at comfort na ating pinagsaluhan.

May bagong sapatos,
X